Fiets verhalen Toerfietser Verhalen

Over verdwenen paden…

By on 13 november 2016

De Veluwe is een stuwwal die is ontstaan in de voorlaatste ijstijd, het Saalien, zo’n 150.000 jaar geleden. Het is een gebied van ongeveer 1000 km2 en bestond in eerste instantie alleen uit dekzanden. Pas veel later, toen het klimaat warmer werd, raakte de Veluwe bebost en vanaf toen moeten ook de eerste paden en doorgangen in die bossen zijn ontstaan. Paden die vele eeuwen later door de ontspanning zoekende mens werden gebruikt om te wandelen, te fietsen of paard te rijden.
Omdat de moderne mens, in tegenstelling tot dieren, zonder hulpmiddelen nogal snel de weg kwijtraakt, vond de ANWB de ‘paddenstoel’ uit. De paddenstoel was een betonnen richtingaanwijzer die vooral in de bossen van de Veluwe z’n diensten volop bewees voor de zoekende mens. Nog weer later kwam er een nog beter hulpmiddel in zwang, de gps. Daarmee kan de mens met behulp van voor ingeladen routes moeiteloos zijn weg vinden over de eeuwenoude paden en doorgangen op de donkere Veluwe.

Het was verrekte koud zaterdagochtend. Naar buiten kijkend door het slaapkamerraam zag dat de ruiten van de auto’s onder een laag ijs verdwenen waren en de gedachte dat ik anderhalf uur later op de mountainbike moest stappen maakte me nog niet echt blij. De winter is, wat fietsen betreft, zeker niet mijn favoriete seizoen. Komt bij dat mijn laatste ritje op de MTB dateerde van januari dit jaar en mijn oude Stevens bike inmiddels in andere handen was overgegaan. Pas enige weken geleden had ik besloten om niet mijn vakantiefiets (Avaghon) te gebruiken voor de tochten door het bos, maar om toch weer op zoek te gaan naar een echte mountainbike. Omdat ik dankzij de zoektocht naar een nieuwe racefiets al veelvuldig op de site van Canyon te vinden was vond ik daar ook mijn nieuwe MTB; de Canyon ‘Grand Canyon’ SLX 29″
Dus enigszins onzeker over mijn eigen niveau en de kwaliteiten van de nieuwe fiets reed ik door de koude ochtend richting de oude IJsselbrug waarvan om 09.30 het vertrek stond gepland.
Arnold van B. had de track van een gedeelte van de Swolsebostocht op de site gezet en deze route van ongeveer 43km zouden we gaan afleggen. Bij de bushalte voor de brug kwamen 2 groepen Swollanders bij elkaar, diehard MTB-ers en gelegenheid MTB-ers, zoals ik, die buiten het winterseizoen alleen op de racefiets te vinden zijn. Gescheiden door een twintigtal seconden vertrokken beide groepen over de oude brug richting het noordelijkste puntje van de Veluwe, ten zuiden van Hattem.
Op die eerste, nog verharde, kilometers voelde de bike goed aan. Zelfs het standaard zadel, normaal vaak een punt van zorg, voelde erg natuurlijk aan.
Voorafgaand aan de rit had ik de banden nog even goed op spanning gebracht dus dat rolde prima op het asfalt, later zou ik daar nog wel wat spijt van krijgen want met keiharde banden over boomwortels en ander ongemak fietsen is niet erg comfortabel.
Ter hoogte van de Vuursteenberg draaiden we voor het eerst de zompige bosbodem op en zou ik voor het eerst ondervinden hoe de ‘Grand Canyon’ het ervan af zou brengen op het terrein waar ie eigenlijk voor gemaakt is, onverhard. Zelf vind ik het altijd een nogal brute overgang, van het soepel lopende asfalt naar de hobbelende en vaak zuigende bosgrond met boomwortels, overhangende takken, waterplasjes bedekt met laagjes ijs en ander ongemak. Het duurt dan vaak ook even voor ik gewend ben aan die overgang.

img-20161112-wa0000

(Foto Ruud Woudstra)

Ondertussen had ik weer wat last van koude handen ondanks mijn dubbele handschoenen. Mijn voeten wist ik redelijk op temperatuur te houden dankzij mijn verwarmde sokken, zoals gezegd de winter is niet mijn seizoen wat fietsen betreft maar je moet wat om je conditie wat op te vijzelen of op niveau te houden.
Via de fraaie bossen van landgoed Molecaten volgden we de track evenwijdig aan de Leemculeweg door het Swolsebos richting Heerde. Onderweg kwam het echter regelmatig voor dat het pad of de doorgang verdwenen was terwijl deze er volgens de track zou moeten zijn. Paden die al vele eeuwen tussen de bomen van de Veluwe mens en dier doorgang verschaften waren ineens op mysterieuze wijze verdwenen. Achter mij mopperde Arnold dat hij de track had overgenomen uit de Swolsebostocht terwijl de overige 7 leden van ons groepje, niet minder mopperend, een alternatief zochten.
Gelukkig kwamen we toch elke keer wel weer op de originele track terecht al ging het soms via wat moeilijker begaanbare paden. Uiteindelijk moet de conclusie toch zijn dat de paden er nog steeds liggen maar de track van mindere kwaliteit bleek.
Na ongeveer 20 km door het bos kwamen we uit bij de geplande stop in het centrum van Heerde waar de warmte van banketbakkerij Kamphorst ons uitnodigde voor een welverdiende kop koffie. Eenmaal binnen zochten we een plekje bij het raam en bestelden onze koffie met appelpuntje of rondo.
In zo’n halfuurtje koffiestop wordt over het algemeen niet heel veel zinnigs gezegd of verteld. Enige cynische steken richting de verantwoordelijke routemaker komen standaard voorbij en verder gaat het eigenlijk nergens over, tenzij het oog van Fred B. valt op een klant met een enorme omvang waarna het gesprek via bussen slagroom uiteindelijk uitkomt bij Martin Gaus. Als het peil zo ver gedaald is, is het meestal beter om weer op de fiets te stappen en de ingenomen calorieën weer te verbranden.

Achter mij mopperde Arnold dat hij de track
had overgenomen uit de Swolsebostocht

terwijl de overige 7 leden van ons groepje,
niet minder mopperend, een alternatief zochten.

Het tweede gedeelte van de rit ging via de oostkant van het Swolsebos weer in noordelijke richting. Gedurende de kilometers die volgden begon ik wel langzaam het gebrek aan fietskilometers van dit jaar te voelen en sommige zwaardere stukken in het parcours hielpen niet echt om dat gevoel kwijt te raken. Tijdens het lastige klimmetje van de Filipsberg ploeterde ik naar boven en noteerde vervolgens een max hartslag van 175. Gelukkig konden we daarna even herstellen tijdens een korte plaspauze, de laatste kilometers richting Hattem was het beste er echter wel af bij Hansie.

Nadat we de Veluwe weer achter ons hadden gelaten wachtte de rode spoorbrug nog als laatste echte obstakel richting de warme kachel thuis. Nu de bossen ons geen bescherming meer kon bieden bleek dat de wind behoorlijk koud aanvoelde en vooral bovenop de spoorbrug deed zich dat gelden. ter hoogte van het Windesheim college namen Henk G. en ik afscheid van de rest van de groep en bogen af richting Zwolle zuid om via een enigszins beschutte route weer thuis te komen.
Met 55 km op de teller en vermoeide benen kwam ik thuis waar ik snel het ergste vuil van de fiets verwijderde alvorens mij te wentelen in een warm bad. Daar overviel mij, ondanks de vermoeidheid, toch weer het ouderwets voldane gevoel wat zich na elke inspanning openbaart.

Wat de Canyon betreft kan ik alleen maar tevreden zijn, de fiets zit als gegoten en hield zich voortreffelijk. Wel zal ik nog een stukje van het stuur moeten halen omdat deze, ondanks dat ik het al 6 centimeter had ingekort, nog wat aan de brede kant is, wat bij smalle doorgangen wat lastig is.
Al met al een frisse maar allezins geslaagde eerste MTB tocht van dit winterseizoen. Hopelijk volgen er deze winter nog veel van dit soort ritten. Volgende week gaan we echter eerst weer ons best doen om de deelnemers aan de 2e Swolsebostocht van 2016 te voorzien van een natje en een droogje.

 

TAGS
RELATED POSTS
2 Comments
  1. Beantwoorden

    Harry

    13 november 2016

    Hallo Hans.

    Het is altijd weer uitkijken naar jouw story op je blog.
    Altijd een mooi voorwoord als inleiding van een verslag over weer een gezellige tocht.
    Ik had op delen van de route ook een minder gevoel in de benen, maar ja de jaren beginnen te tellen, in januari “al” 70 ? en met “enige jongere mannen” in de groep is het voor mij soms snakken naar adem.
    Echter ik zou het niet willen missen.
    Je nieuwe bike ziet er cool uit en fijn dat hij goed bevalt.

    Groeten Harry

    • Beantwoorden

      Hans de Groot

      13 november 2016

      Harry, ondanks je bijna 70 rijdt je nog mee als een jonge god. Respect daarvoor!
      En bedankt voor de stimulerende reactie…

LEAVE A COMMENT

TOERFIETSER

In de categorie Toerfietser staan verhalen en verslagen van de diverse toertochten en meerdaagse tochten die ik met toerclub Swolland heb gemaakt, als ook verslagen van diverse solo (vakantie) fietstochten die ik alleen heb gereden.

TOERFIETSER

TOERFIETSER VOERT HET PELOTON AAN..

TOERFIETSER FOTOGALERIJ

Deze diashow vereist JavaScript.

Toerclub Swolland
NTFU
TOERFIETSER IS GEABONNEERD OP:

Uit liefde voor de stiel..

TOERFIETSER IS GEABONNEERD OP:

Literaire wielerverhalen..

REACTIES VAN BEZOEKERS
VERHALEN

In de categorie Verhalen kan van alles aan bod komen; zowel fiets als niet-fiets gerelateerde onderwerpen, er is tenslotte meer in het leven dan fietsen alleen..

ZOEK OP ONDERWERP