Verhalen

Wielerbladen

By on 6 december 2015

Toen ik aan het begin van deze eeuw een beetje serieus werk begon te maken van mijn fiets carrière, was het fietsen, als liefhebberij althans, vooral voorbestemd aan ex-amateur voetballers van rond de 40. Meestal gezegend met een beginnend buikje en voorzien van de nodige chronische blessures, uitzonderingen daar gelaten. Bij mij was het verhaal niet anders.
Een vrouw op een racefiets was net zo zeldzaam als een luipaard op de Veluwe. Opvallend was echter wel dat ze vaker bezongen werden, Queen (Bicycle Race) en Gerard Cox (Zo’n lekkere strakke meid op een racefiets) wisten zodoende nog een paar centen te slaan uit de weinige vrouwelijke hobby fietssters.

“Een vrouw op een racefiets was net zo zeldzaam als een luipaard op de Veluwe” 

Fietsen was dus nog helemaal niet zo hot 15 jaar (en langer) geleden. Natuurlijk, allemaal hielden we van het jaarlijks terugkerende zomerfeest dat ze Tour de France noemen, maar dat was vooral om het bijbehorende vakantiegevoel. Naar fietsen kijken was in die dagen vele malen populairder dan het zelf fietsen, uitzonderingen daar gelaten.
Kijken we nu weer dan zien we tienduizenden mensen die wekelijks, al dan niet in groepsverband, hun kilometers wegfietsen. Mannen en ook veel vrouwen en allemaal gezeten op een ultramodern carbon fietsje en uiterst frivool gesoigneerd. Fietsen is hot tegenwoordig.

Dat brengt mij bij een bijbehorend fenomeen; wielerbladen.
Waar mensen massaal een hobby uitoefenen is ook een bijpassend blad. Speciaal voor de doelgroep gemaakt en voorzien van nuttige weetjes, hebbedingetjes en andere informatie die te zake doende is. Hoe meer mensen iets doen des te groter de kans dat er geld aan verdiend kan worden en verschijnen de bladen vanzelf.

de-muur-magazine-b73Zo heb ik zelf in mijn leven al een hele rits bladen gelezen die aan mijn interesse van een bepaalde tijd voldeden. Ik noem ze even op; de Donald Duck (wie niet? uitzonderingen daargelaten), de Goal, de Voetbal International en de Elf (als jonge voetballiefhebber), de Candy (weliswaar stiekum maar niet minder belangrijk voor een opgroeiende puber), de OOR (als muziekliefhebber), de Kijk en de National Geographic (om mijn nieuwsgierigheid te kietelen) en tegenwoordig dus de wielerbladen (Fietsmagazine, Fiets, De Muur).

Die wielerbladen (en boeken, ik heb inmiddels een redelijke bibliotheek) lees ik vaak in één adem uit en ik wil ze het liefst ook allemaal lezen. Daar doemt nu gelijk mijn grootste probleem op, er zijn tegenwoordig zoveel, hele mooie, wielerbladen dat ik het allemaal niet meer bij kan houden en belangrijker misschien nog; niet allemaal meer kan bekostigen. Zo zijn er de laatste jaren bladen bijgekomen als Bahamontes en Soigneur.
Fraai vormgegeven met prachtige foto’s en artikelen. Voor de dames is er inmiddels ook een speciaal blad verschenen; Pedala. Dat blad heb ik laatst een keer doorgebladerd bij de Bruna. Bijna net zo heimelijk als destijds met de Candy scanden mijn ogen het blad af op de inhoud. Je zult maar net door een fietsmaat betrapt worden met een damesblad in je hand. Leg dat maar eens uit tijdens de volgende gezamenlijke rit.

“Je zult maar net betrapt worden door een fietsmaat met een damesblad in je hand.
Leg dat maar eens uit tijdens de volgende gezamenlijke rit”

Ook Pedala past in het rijtje Bahamontes en Soigneur, mooi vormgegeven maar toch ook wel prijzig.
Nu kom ik langzaam tot de kern van dit artikel. Ik lees graag (wieler)bladen, het liefst bladen met mooie foto’s en dito verhalen (de Candy daargelaten, die verhalen hadden niet zo heel veel om het lijf) en eerlijk gezegd dacht ik dat ik ze allemaal al kende, tot gisterochtend althans.
Die ochtend kreeg ik een app van een buurman en niet zomaar een buurman maar een buurman die toevallig ook fietst bij dezelfde club. “Heb nog wat fiets info, gooi ik zo bij je in de bus. Ik hoef hem niet terug” appte hij waarna even later iets met een doffe dreun op de vloer van de hal belandde.
‘WIELRENBLAD’ stond met grote letters op de cover met een mooie foto van een fietspad en zonsondergang op de achtergrond. Dit blad kende ik nog niet en nieuwgierig bladerde ik er doorheen. Mooie foto’s, testen, artikelen over fietsgebieden en alles fraai vorm gegeven.
Dankbaar stuurde ik de buurman een app terug. Toch maar mooi dat hij bij een drukkerij werkt en zo nu en dan van dat soort dingen tegen komt.
Nadere bestudering van de colofon leerde mij dat het een uitgave betrof van Soulonline, maar ook dat het blad al vanaf januari 2013 wordt uitgegeven. Een wonder dat ik het nog nooit eerder gezien had. Een abonnement kost 19.80 voor 4 nummers maar met een beetje mazzel denkt de buurman nog een keer aan mij…
Bahamontes

 

 

TAGS
RELATED POSTS
2 Comments
  1. Beantwoorden

    Tamarah

    6 december 2015

    Leuk geschreven! Misschien wordr ‘Toerkoorts’ ook nog wel eens “offline” uitgebracht haha.

    • Beantwoorden

      Hans de Groot

      6 december 2015

      Als glossy 🙂

LEAVE A COMMENT

VERHALEN

In de categorie Verhalen kan van alles aan bod komen; zowel fiets als niet-fiets gerelateerde onderwerpen, er is tenslotte meer in het leven dan fietsen alleen..

ZOEK OP ONDERWERP